مقاله ای در مورد دهه فاطمیه

(اللّهُمَّ صَلِّ عَلی فاطِمَةَ وَ اَبیها وَ بَعْلِها وَ بنیهاوَالسِّرِّ الْمُسْتَوْدَعِ فیها بِعَدَدِ ما اَحاطَ بِه عِلْمُک )

               عمریست رهین منت زهرائیم 

               مشهور شده به عزت زهرائیم

               مُردیم اگر به قبر ما بنویسید 

                 ماپیر غلام حضرت زهرائیم

 ایام فاطمیه جمعا 6 روز می باشد، 3 روز در ماه جمادی الاول و 3 روز در ماه جمادی الثانی،میان علمای شیعه، دو تاریخ مشهور و مقبول است: یکی هفتاد و پنج روز بعد از رحلت پیامبر (ص) و دیگری نود و پنج روز. با توجه به رحلت پیامبر اسلام (ص) در بیست و هشتم صفر، بنا به روایت هفتاد و پنج روز، در مورخة سیزدهم تا پانزدهم جمادی الأوّل ، شهادت حضرت زهرا(س) است و این ایام را فاطمیة اوّل می‌ خوانند. اما بنا به روایت نود و پنج روز، شهادت حضرت(س) در سوم تا پنجم جمادی الثانی است و این ایام را فاطمیة دوم می‌ خوانند. ظاهراً علت اینکه سه روز در هر ماه بعنوان روز شهادت آن حضرت(س) معرفی شده است به این دلیل است که این احتمال وجود دارد که ماههای قمری از رحلت پیامبر(ص) تا شهادت حضرت زهرا(س)،29روز بوده باشند،حال آنکه د رصورت کامل بودن ماههای قبل،روز شهادت 13جمادی الاول و یا سوم جمادی الثانی خواهد بود.چرا که طبق تقویم، حداکثر سه ماه قمری 29 روزه و حداکثر 4 ماه قمری 30 روزه می توانند پشت سر هم قرار گیرند. اما در عرف به دهه دوم جمادی الاول از دهم تا بیستم جمادی الاول که بنابر قول 75روز، شهادت آن بانوی بزرگوار در آن واقع شده است دهه فاطمیه اول و به دهه اول جمادی الثانی ازاول تا دهم جمادی الثانی، که طبق قول 95روز،شهادت حضرت زهرا(س) در آن واقع شده است،دهه فاطمیه دوم گفته می شود.

سخنان رهبر معظم انقلاب حفظه الله در مورد محرم

 

محبت مردم به حسین بن‌علی(ع) ضامن حیات بقای اسلام است.

عاشورا اسلام را زنده نگه داشته است.

درس‌های عاشورا را باید درست فهمید و به یکایک آن عمل کرد.

نهضت حسینی با شهادت جان گرفت و نهضت عظیم کربلای خونین ملت ایران تداوم همان راه است.

عاشورا صحنه‌ای کامل از زندگی اسلامی یک انسان است.

حسین(ع) آموزگار بزرگ شهادت است.

بین نهضت امام حسین (ع) و انقلاب ایران شباهت‌های فراوان وجود دارد .

پیروزی حسین‌بن علی (ع) در روز عاشورا شهادت بود.

در عاشورا, همبستگی و ایثارهست, جهاد و شهادت هست, رسالت و توحید و همه چیز در عاشورا هست.

حسین بن علی (ع) خون خود را برای اسلام ناب محمدی (ع) نثار کرد.

عاشورا یک مانور تاریخی سیاسی است که ملت ما زنده نگه داشته است.

خاطره شهادت سرور آزادگان جهان حضرت امام حسین (ع) و 72تن از یاران مکتب سرخ کربلا را باید زنده نگه داشت.

ثمره خون حسین(ع) به صورت نهال انقلاب اسلامی در سرزمین ما به بار نشسته است.

پرورش یافتگان انقلاب اسلامی ما پیروزی خون بر شمشیر را از آموزگار بزرگ شهادت آموخته‌اند.

پشتوانه پیروزی نهضت‌ما, توجه به قیام امام حسین (ع) بود.

این حادثه کربلا پشتوانه یک نهضت است و باید آبرومند, پر طپش و پر قدرت باقی بماند.

حادثه عظیم عاشورا, پایه اصلی انقلاب اسلامی است.

ما بیشتر از اسلاف خود قدر نهضت حسینی را می‌دانیم.

 تفکر انقلابی ما مستند بر حادثه عاشورا بود که سراسر جهان را فرا گرفت.

حادثه عاشورا منشاء حرکت در انقلاب اسلامی بوده است.

ما نتایج محّرم را در زندگی خود می‌بینیم.

حرکت امام حسین(ع) برای اقامه حق و عدل و بر هم زدن ظلم و بی عدالتی صورت گرفت.

ما به برکت نهضت امام حسین(ع) و حفظ فرهنگ آن توانستیم نظام اسلامی را در جامعه‌مان بوجود آوردیم.

روح نهضت ما و جهت گیری کلی و پشتوانه پیروزی آن,همین توجه به حضرت اباعبدالله (ع) و مسایل مربوط به عاشورا بود.

عاشورا به ما درس می‌دهد که برای حفظ دین باید فداکاری کرد و در راه قرآن از همه چیز گذشت.

مجالس عزاداری برای این است که دستهای ما را با حسین بن علی(ع) و اهداف آن بزرگوار نزدیکتر و آشناتر کند.

راه حسین بن‌علی(ع) و حماسه خونین کربلا الگوی جا و دان ملت ایران در انقلاب بزرگ اسلام است.

عاشورا یک حادثه نیست, یک فرهنگ است.

اگر ما عاشورایی باشیم, حرکت دنیا به سمت صلاح,خیلی سریع خواهد بود.

امروز حسین‌بن علی (ع) می‌تواند دنیا را نجات بدهد به شرط آنکه چهره‌ی او را تحریف و مغشوش نکنند.

حدیث دل

امیرالمؤمنین(ع) می‌فرمایند: «إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ رَغْبَةً فَتِلْکَ عِبَادَةُ التُّجَّارِ وَ إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ رَهْبَةً فَتِلْکَ عِبَادَةُ الْعَبِیدِ وَ إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ شُکْراً فَتِلْکَ عِبَادَةُ الْأَحْرَار» گروهى خدا را به امید بخشش و عطا پرستش کردند، که این پرستش بازرگانان و تجّار است، و گروهى او را از روى ترس عبادت کردند که این عبادت بردگان است، و گروهى خدا را از روى سپاس‌گزارى پرستیدند و این پرستش آزادگان است.

« اسرار ولادت امیرالمومنین علی علیه السلام »

« اسرار ولادت امیرالمومنین علی علیه السلام »

فاستبقوا الخیرات (148بقره) در خیرات از یکدیگر سبقت بگیرید.
عن ابی جعفر علیه السلام، قال: الخیرات الولایه 
(تفسیر قمی. کافی جلد 8. کمال الدین)  
حضرت باقر علیه السلام در تفسیر این آیه فرمودند: خیرات یعنی ولایت، {در ولایت امیرالمومنین از یکدیگر سبقت بگیرید.} 
(درقرآن، هم آیه سرعت داریم و هم آیه سبقت. در پذیرش ولایت امیرالمومنین علیه السلام تنها سرعت کافی نیست باید سبقت گرفت).
وقتی خداوند متعال ولایت علی علیه السلام را بر زمین عرضه کرد اولین نقطه از زمین که در پذیرش ولایت سبقت گرفت زمین مکه بود خداوند متعال برای سبقت در ولایت جایزه میدهد جایزه سبقت زمین مکه در پذیرش ولایت چند امتیاز بود
خداوند به زمین مکه به خاطر این سبقت چند موهبت عطا فرمود:
اول: خانه خود را بر روی آن بنا فرمود.
دوم: آنرا محل عبادت و طواف بندگانش قرارداد.
سوم: آنرا محل ولادت و بعثت ختم رسولانش قرار داد.
چهارم: آنرا محل ولادت صاحب همین ولایت یعنی علی علیه السلام قرار داد.
پنجم: آنرا محل ظهور آخرین اوصیایش (محل ظهور مهدی علیه السلام) قرار داد.

-------------------------------------

نکات ظریف ولادت علی علیه السلام در خانه کعبه:
اول: خانه کعبه خانه خدا و مظهر توحید است خداوند متعال با ولادت علی علیه السلام به همه عالم اعلام فرموده ولایت در دل توحید است یعنی نمیشود ولایت را از توحید جدا کرد کسی نمیتواند بگوید من خدا را قبول دارم ولی علی علیه السلام را قبول ندارم چون در دل توحید ولایت قرار گرفته است.
دوم: وقتی مردم خانه را طواف میکنند هم توحید را طواف میکنند (چون خانه خداست) هم نبوت را طواف میکنند (چون این خانه بدست پیامبران ساخته شده) و هم ولایت را طواف میکنند (چون محل ولادت علی علیه السلام است).
سوم: وقتی مردم به سمت کعبه نماز میخوانند یعنی هم به سمت توحید هم به سمت نبوت هم به سمت امامت و ولایت نماز میخوانند لذا

نماز بی ولای او عبادتی است بی وضو

-------------------------------------

ولادت در خانه کعبه فقط مختص علی ست به قول خود علمای اهل سنت: 
هی فضیله خصه الله تعالی له اجلالا لعظمته.
این ولادت علی  علیه السلام در دل کعبه فضیلتی است که خداوند اختصاص به او قرار داده برای خاطر اعلان عظمت و مقام علی علیه السلام به همه عالم.

-------------------------------------

هیچ پیامبری در خانه خدا به دنیا نیامده است حتی در احوالات پرطرفدار ترین پیامبر، که در عصر حاضر پیروان بیشتری دارد یعنی عیسی ابن مریم  علیه السلام میخوانید که مادر گرامی آن حضرت علیهما السلام وقتی در بیت المقدس بود و خواست وضع حمل نماید خطاب رسید که از مسجد خارج شو. لذا از مسجد خارج شد و در مکانی بنام بیت اللحم  عیسی علیه السلام را بدنیا آورد.

گفت مریم گرچه هستی محترم
لیک بیرون شو بدین حال از حرم
این مکان غیر از  عبادتگاه نیست
مسجد است اینجا  ولادت گاه نیست 
گرچه فرزندت بود عیسی ولی
فرق ها دارد مسیحا با علی 
مرده گر زنده مسیحا میکند
پیر اعمی را مداوا میکند
این همه از لطف و جود حیدر است
بود طفلت از وجود حیدر است

-------------------------------------

اما وقتی فاطمه بنت اسد علیها السلام در مسجد الحرام بود و آثار وضع حمل در او پدیدار شد خداوند را بحق انبیاء و بحق مولودش قسم داد که وضع حمل او آسان شود

لیک بهر مادرت از آسمان
این ندا آمد که نزد ما بمان 
فاطمه بنت اسد، ام اسد 
غم مبادا بر دلت یک دم رسد
کعبه ام را روح آوردی بیا
خانه ام را نوح آوردی بیا

-------------------------------------

دَرِ کعبه از قدیم دارای کلید و کلیددار بوده که در دو موقع باز میشده
اول: جهت شستشو و نظافت درون خانه
دوم: وقت جابجا کردن بتهای معروف از ناحیه بزرگان قبائل قریش 
اما از دری که بتها وارد و خارج میشوند نباید علی علیه السلام وارد شود 
کعبه یک در داشت آنهم مشرکان
رفت و آمد می نمودندی از آن
گفت با خود هوش باش این حیدر است
نی سزاوار ورود از این در است 
باز کن ای بیت پاک داوری 
بهر باب الله باب دیگری 
این بگفتا نعره بر افلاک زد
 بهر مولا سینه ی خود چاک زد

-------------------------------------

در ولادت امیرالمومنین علی علیه السلام چندین معجزه رخ داد نه یک معجزه.
اول: شکافته شدن دیوار کعبه
دوم: به هم آمدن شکاف دیوار بدون مصالح و بنایی
سوم: باز نشدن قفل های در خانه کعبه حتی با کلید کلیدار کعبه
چهار: سه روز مهمانی فاطمه بنت اسد در خانه کعبه
پنج: شکافته شدن دیوار کعبه جهت خروج فاطمه بنت اسد
شش: افتادن بت ها از محل جایگاه خود هنگام خروج امیرالمومنین از مقابل آنها
هفتم: بهم آمدن مجدد شکاف دیوار
هشتم: باقی ماندن آثار این شکاف بر دیوار با گذشت صدها سال از این معجزات

حدیث

قالَ الاِمامُ الْباقِرُ(علیه السلام): 

عالِمٌ یُنتَفَعُ بِعِلمِهِ اَفضَلُ مِن سَبعینَ اَلفٍ عابِدٍ؛

دانشمندی که از علمش سود برند،از هفتاد هزار عابد بهتر است.(بحارالانوار،ج75)